eddiefromohio

Het monopolie van de afstandsbediening behoort mijn vrouwtje toe. Het cliché ‘man kijkt voetbal en vrouw leest boek’ gaat voor ons niet op. Ik ben geen fervente televisiekijker. Toch geen actieve. Ik lees ’s avonds grondig mijn gazet van voorpagina tot en met de kleine cijfertjes van de uitslagen in de sportkatern. Het is zelfs zo erg dat ik ook oude gazetten lees. De weken voor en ook de week na onze trouw was de krant lezen geen prioriteit. Wegsmijten zonder te lezen is voor mij echter heiligschennis, dus ben ik nog steeds verwoed aan het inhalen. Laat die gefronste wenkbrauw maar zakken, ik weet het …

Ik ben misschien geen actieve kijker, ik ben ongetwijfeld een lastige televisiekijker. Meestal kijk ik met een half oog langzij of over de krant mee. Ik heb de onhebbelijke gewoonte om ongevraagd kritiek te spuien, programma’s af te kraken en wanhopige wannabe BV’s te beschimpen, tot ergernis van mijn vrouwtje.

Voor één programma leg ik mijn krant aan de kant. Ik kijk graag naar CSI. Dinsdagavond laat op VT4. Ik zie vooral Grissom, één van de personages, graag bezig. Grissom staat aan het hoofd van een forensisch onderzoeksteam in Las Vegas dat gruwelijke misdaden tracht op te lossen. William Petersen speelt Grissom als een wat wereldvreemde verstrooide professor met een voorliefde voor insecten. Dat klinkt misschien niet erg aantrekkelijk, maar de man heeft een heerlijk droge, soms sarcastische humor. Combineer dat met het decadente en flitsende - what happens in Vegas, stays in Vegas - en je hebt een aardig uurtje ontspanning. Meer is het niet. Wel wil ik, wanneer we verhuizen naar een huis met een grote tuin, onze hond of kat Grissom dopen.

Nu bleek VT4 gisterenavond twintig dvd-boxen uit te delen aan televisiekijkers die CSI naar 3231 smsten. Het kostte wel meer dan een euro. Voor die ene keer wou ik een poging wagen. Veel moest ik er blijkbaar niet voor doen. Een kleine minuut later piepte de gsm. Ik verwachtte al halvelings dat ik een box bemachtigd had. Het bleek een meerkeuzevraag, waarop je opnieuw het juiste antwoord moest door smsen. Mijn vrouwtje vertelde dat ze me eens wou verrassen met een ‘Snellen Eddy’ T-shirt. Na vijf smsjes had ze het opgegeven. Zeg … zo is het natuurlijk gemakkelijk om 20 dvd-boxen gratis en voor niets weg te schenken.

Om 0110 naar 3699 te smsen, heb ik graag 1,5 euro besteed. Stef Kamil Carlens vroeg het ook zo schoon van op het podium van het Cactusfestival in Brugge. Toen heb ik ook niks gewonnen, alhoewel ik hoop dat we er allemaal wat mee winnen. Ik doe trouwens niet mee aan de oeverloze discussies of zo’n concerten voor verdraagzaamheid eigenlijk wel wat uithalen. Het is misschien maar een symbolisch gebaar, maar zeggen ze niet altijd dat het het gebaar is, dat telt ?

Onze fotografe Mie moet wel wat teleurgesteld zijn geweest met mijn gereserveerde reactie op ons trouwalbum. Ik ben dan ook kritisch als het op foto’s aankomt. Een tweede keer rustig bladeren samen met mijn vrouwtje en zonder jengelende dochter was nodig om overtuigd te worden. En ik ben volledig overtuigd. Het is een geslaagd album geworden met een frisse lay-out en foto’s die veel meer zijn dan snelle snap-shots. Ook de keuze om enkele foto’s in zwart-wit uit te vergroten heeft ze perfect aangevoeld. Eén daarvan is onze eigen versie van California, de beroemde foto van Elliott Erwitt met dat kussende koppeltje in het achteruitkijkspiegeltje van een auto. Ik zou er eigenlijk nog enkele willen beschrijven, maar dat heeft weinig zin, besef ik ook wel. De foto’s brengen je wel onmiddellijk terug in de sfeer en ambiance van 9 september. Allez, dat deden ze bij ons toch …  Nu nog met het kleinood langs ouders, familie en vrienden trekken en de oeh’s en de ah’s in ontvangst nemen.

Bij ons thuis op onze zolder slash logeerkamer slash bureau staat een houten bord met daarop een brandblusapparaat waarvan de bovenkant vervangen is door een telefoonhoorn op de haak en het volgende opschrift :

Wat gedaan bij brand?

1. roep: brand! brand!

2. blus: één poging

3. waarschuw de hulpploeg

(tel)

zeg adres, verdieping, kamernummer

4. wacht kalm op hulp

Ik heb het bord een tijdje geleden in een universiteitsgebouw in één poging gejat. In al hun eenvoud hebben deze instructies een hoog in de gloria - gehalte. Telkens ik ernaar kijk, wanneer ik thuis aan het werk ben, kan ik een glimlach niet onderdrukken. Vooral bij de vierde stap begint mijn fantasie te werken. Ik stel me voor hoe ik kalm en geduldig zou blijven zitten wachten op hulp, terwijl de vlammen rondom mij verschroeiend heet alles zouden verteren. Ontbreekt er geen instructie ?

Het deed me denken aan een album van Suske en Wiske, waarin Lambik zich mateloos ergerde aan de afgestompte, moedeloos voor zich uit starende pendelaars op de trein, tram en bus. Lambik en Jerommeke fladderden daarop maar als twee nichterige, ABBA-look-a-like vlinders van mens tot mens. Aiko deed ook haar best en zwaaide verwoed dada naar de mensen op straat en de medereizigers op de trein. De meesten reageerden niet, sommigen glimlachten flauw. Gelukkig zwaaide dat kleine meisje in de weerspiegeling van het raam vrolijk terug … Het was overigens de eerste keer dat ik gebruik maakte van mijn nieuw abonnement Brussel - Leuven met tussenstop Mechelen. Na een werkdag je ene meisje ophalen bij de onthaalmoeder, terugwandelen en ook je andere meisje op haar werk oppikken en daarna samen de trein nemen, is echt wel quality time.  Deze morgen heb ik mijn meisjes opnieuw op de trein richting Mechelen gezet. Aiko bleef vol goede moed met haar handje draaien en dada zeggen. Ik moet zeggen, ze had al wat meer succes. Of ligt het aan het doelpubliek ? Reageren veertienjarige pubermeisjes, bebaarde grootvaders en hippe juffrouwen waarvan de biologische klok luid tikt positiever dan anderen ?

Gisterenavond was ik mijn krant vergeten op het werk. Tijdens de treinrit huiswaarts had ik dus wat tijd om wat te denken over van alles. Yevgueni speelde op mijn i-pod. Het liedje ‘Sara’ dat over zijn stamkroeg tijdens zijn studententijd gaat, deed me terugdenken aan de mijne : Nikki en mezelf met onze ellebogen op de toog van ‘t Nivo. Barmannen, het interieur en de naam veranderde doorheen de jaren. Wij bleven plakken aan de toog.

Vorige zaterdag waren we op een huwelijksreceptie. Stralend weer, schoon koppel en een groot terras. Ideaal voor ons dochtertje Aiko om rond te crossen tussen de genodigden. Zij met een razende vaart achter haar blauwe olifant (een loopkarretje), ik op mijn gemak er achter aan slenterend. Nu en dan reed ze zich vast. Toen ik haar hielp om de wielen van haar olifant uit een bloemenperkje te graven, vielen me de knieën onder de zomerse kleedjes van de juffrouwen en dames op. Je hebt er van alle soorten. Ik vind het maar vreemde lichaamsdelen. Vooral die knieschijf die onder de huid verschuift bij het bewegen, vind ik niet mooi. Zaterdag naar een andere trouw …

Mijn vrouwtje heeft gisteren de knoop doorgehakt. Ze gaat ervoor : een nieuwe job, wel binnen dezelfde organisatie. Ook heel spannend … Vanavond vieren we het met zijn tweetjes. Binnen een kleine twee maand zet ze een ander petje op. Later meer …

Hopla. Ik heb toch een kleine week getwijfeld. Heb ik tijd, inspiratie en de nodige volhardendheid om een blog te schrijven ? Ik schokschouder, schud de schuchterheid uit mijn botten en tik mijn eerste commèsje in. Hup, ze staat erop. Spannend …

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!